കാലവർഷം എത്തുമ്പോൾ പെയ്യുന്ന മഴയും, കുളിർമയും, സമൃദ്ധിയുമായിരുന്നു ഒരിക്കൽ കേരളത്തിൻ്റെ അടയാളം. എന്നാൽ ഇന്ന്, ജൂൺ-ഓഗസ്റ്റ് മാസങ്ങളിലെ മഴ മലയാളിയുടെ മനസ്സിൽ ഉണ്ടാക്കുന്നത് കുളിർമയല്ല, മറിച്ച് ഭീതിയാണ്. കഴിഞ്ഞ ഏതാനും വർഷങ്ങളായി തുടർച്ചയായി ഉണ്ടാകുന്ന അതിതീവ്ര മഴയും, ഉരുൾപൊട്ടലും, വെള്ളപ്പൊക്കവും കേരളത്തിൻ്റെ പരിസ്ഥിതി വ്യവസ്ഥ എത്രത്തോളം അപകടാവസ്ഥയിലാണെന്ന് നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.
കേരളത്തിൽ മുൻപ് ലഭിച്ചിരുന്ന സാധാരണ മഴക്കാലമല്ല ഇപ്പോൾ കണ്ടുവരുന്നത്. ചുരുങ്ങിയ സമയത്തിനുള്ളിൽ പെയ്യുന്ന ‘അതിതീവ്ര മഴ’ (Cloudburst Events / High-intensity rainfall) ആണ് ഇപ്പോൾ വലിയ അപകടങ്ങൾക്ക് വഴിവെക്കുന്നത്. ഏതാനും മണിക്കൂറുകൾ കൊണ്ട് നൂറുകണക്കിന് മില്ലീമീറ്റർ മഴ പെയ്യുമ്പോൾ, മലയോര മേഖലകൾക്ക് അതിനെ താങ്ങാൻ കഴിയുന്നില്ല. ആഗോളതലത്തിൽ ഉണ്ടാകുന്ന കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനവും, അറബിക്കടലിലെ താപനില വർധനവും ഇത്തരം പ്രതിഭാസങ്ങൾക്ക് ആക്കം കൂട്ടുന്നു.
പ്രകൃതിയുടെ മാറ്റങ്ങൾക്ക് പുറമേ, നമ്മൾ വരുത്തുന്ന മനുഷ്യനിർമ്മിത ഇടപെടലുകളും ഈ ദുരന്തങ്ങളുടെ വ്യാപ്തി വർധിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്: ശാസ്ത്രീയമല്ലാത്ത നിർമ്മാണ പ്രവർത്തനങ്ങൾ: ദുർബലമായ മലയോര മേഖലകളിലെ കുന്നിടിക്കലും അശാസ്ത്രീയമായ റോഡ് നിർമ്മാണവും മണ്ണിടിച്ചിലിൻ്റെ ആഘാതം കൂട്ടുന്നു. സ്വാഭാവിക ഒഴുക്കുകളുടെ തടസ്സം: തോടുകളും നെൽവയലുകളും നികത്തി നിർമ്മാണം നടത്തുന്നതോടെ വെള്ളത്തിന് സ്വാഭാവികമായി ഒഴുകിപ്പോകാൻ വഴിയില്ലാതാകുന്നു. വനം കൈയേറ്റവും തോട്ടം കൃഷിയും: കാടുകളുടെ നാശം മണ്ണൊലിപ്പ് തടയാനുള്ള പ്രകൃതിയുടെ ശേഷിയെ ഇല്ലാതാക്കുന്നു.
ഇത്തരം ദുരന്തങ്ങൾ നേരിടാൻ വെറുമൊരു ദുരിതാശ്വാസ ക്യാമ്പ് മാത്രമായുള്ള പോംവഴി അപരിഹാരമാണ്. പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷണവും വികസനവും തമ്മിൽ കൃത്യമായ ഒരു ബാലൻസ് കണ്ടെത്തേണ്ട സമയം അതിക്രമിച്ചിരിക്കുന്നു. പ്രകൃതിക്ക് അനുയോജ്യമായ വികസനം മാത്രമേ ശാശ്വതമായി നിലനിൽക്കൂ. കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനങ്ങൾ മുൻകൂട്ടി കൃത്യതയോടെ പ്രവചിക്കാൻ പ്രാദേശിക തലത്തിലുള്ള അത്യാധുനിക കാലാവസ്ഥ കേന്ദ്രങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കുക. വനമേഖലകളിലും മലയോര മേഖലകളിലും പരിസ്ഥിതി ആഘാത പഠനത്തിന് (EIA) ശേഷം മാത്രം നിർമ്മാണ അനുമതികൾ നൽകുക. ജലാശയങ്ങളിലെ എക്കലും മാലിന്യങ്ങളും നീക്കം ചെയ്ത് വെള്ളത്തിൻ്റെ സ്വാഭാവിക ഒഴുക്ക് നിലനിർത്തുക.
മനുഷ്യൻ്റെ അനിയന്ത്രിതമായ ആഗ്രഹങ്ങളും വികസന തൃഷ്ണയും ഭൂമിയുടെ സ്വാഭാവിക സമതുലിതാവസ്ഥയെ തെറ്റിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു കാലഘട്ടത്തിലൂടെയാണ് നാം കടന്നുപോകുന്നത്. ആകാശം മുട്ടുന്ന കോൺക്രീറ്റ് സൗധങ്ങളും, മനോഹരമായ ഹൈവേകളും, അത്യാധുനിക സൗകര്യങ്ങളുമാണ് പുരോഗതിയുടെ അടയാളങ്ങളായി നാം ഉയർത്തിക്കാട്ടുന്നത്. നമ്മുടെ മക്കൾക്കായി വലിയ ബാങ്ക് ബാലൻസുകളും വലിയ വീടുകളും സ്വത്തുക്കളും കരുതിവെക്കാൻ നാം മത്സരബുദ്ധിയോടെ പ്രയത്നിക്കുന്നു. എന്നാൽ, ഇതൊക്കെ ഉണ്ടായിട്ടും ശ്വസിക്കാൻ ശുദ്ധവായുവും കുടിക്കാൻ ഒരിറ്റ് തെളിനീരും ഇല്ലാത്ത ഒരു ലോകമാണ് നാം അവർക്ക് കൈമാറുന്നതെങ്കിൽ, ആ വികസനം കൊണ്ട് എന്താണ് പ്രയോജനം?
ഭൂമി മനുഷ്യനു മാത്രം അവകാശപ്പെട്ട ഒന്നല്ല. പ്രകൃതിയിലെ കോടിക്കണക്കിന് ജീവജാലങ്ങൾക്കും, വരാനിരിക്കുന്ന തലമുറകൾക്കും ഇവിടെ തുല്യഅവകാശമുണ്ട്. “നമുക്ക് പൂർവ്വികരിൽ നിന്ന് അവകാശമായി കിട്ടിയതല്ല ഭൂമി, മറിച്ച് നമ്മുടെ മക്കളിൽ നിന്ന് കടം വാങ്ങിയതാണ്” എന്ന പ്രശസ്തമായ പഴഞ്ചൊല്ല് ഈ യാഥാർത്ഥ്യത്തെയാണ് ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത്. എന്നാൽ, കാടുകൾ വെട്ടിത്തെളിച്ചും, പുഴകൾ നികത്തിയും, മലകൾ ഇടിച്ചുനിരത്തിയും നാം പടുത്തുയർത്തുന്ന കോൺക്രീറ്റ് കാടുകൾ ഭൂമിയുടെ ശ്വാസം മുട്ടിക്കുകയാണ്.
ആഗോളതാപനം, കാലാവസ്ഥാ വ്യതിയാനം, അപ്രതീക്ഷിതമായ വെള്ളപ്പൊക്കങ്ങൾ, വരൾച്ച, മലിനീകരണം എന്നിവ ഇന്ന് ലോകമെമ്പാടും വലിയ ഭീഷണിയായി മാറിയിരിക്കുന്നു. കോൺക്രീറ്റ് കെട്ടിടങ്ങൾക്കും ലക്ഷങ്ങൾ വിലമതിക്കുന്ന ആഡംബരങ്ങൾക്കും നമ്മെ ഇത്തരം പ്രകൃതിദുരന്തങ്ങളിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് സമീപകാല സംഭവങ്ങൾ നമ്മെ പഠിപ്പിച്ചു. ശുദ്ധമായ വായുവും, വിഷാംശമില്ലാത്ത ഭക്ഷണവും, കുടിവെള്ളവുമാണ് ജീവിതത്തിൻ്റെ പ്രാഥമിക ആവശ്യങ്ങൾ. അവ ലഭ്യമല്ലാത്ത ഒരു അന്തരീക്ഷത്തിൽ കോൺക്രീറ്റ് സൗധങ്ങൾക്ക് യാതൊരു മൂല്യവുമില്ല.
നാളത്തെ തലമുറയ്ക്ക് മുന്നിൽ നമുക്ക് കരുതിവെക്കാൻ കഴിയുന്ന ഏറ്റവും വലിയ സമ്പാദ്യം ജീവിക്കാൻ യോഗ്യമായ, പച്ചപ്പുള്ള ഒരു ഭൂമിയാണ്. ഇതിനായി നാം ഇന്നുതന്നെ ചില മാറ്റങ്ങൾക്ക് തുടക്കമിടേണ്ടതുണ്ട്:
ഓരോ മരവും നാളത്തെ തലമുറയ്ക്കുള്ള ഓക്സിജൻ സിലിണ്ടറാണ്. പ്രകൃതിയെ നശിപ്പിക്കുന്ന മാലിന്യങ്ങൾ ഇല്ലാതാക്കുക. പുഴകളും തടാകങ്ങളും കിണറുകളും മലിനമാക്കാതെ സൂക്ഷിക്കുക. പ്രകൃതിയെ ഉപദ്രവിക്കാത്ത തരത്തിലുള്ള നിർമ്മാണ പ്രവർത്തനങ്ങളും വികസന രീതികളും സ്വീകരിക്കുക.
സമ്പത്തോ കോൺക്രീറ്റ് വീടുകളോ അല്ല, മറിച്ച് പ്രകൃതിയോടിണങ്ങി ജീവിക്കാനുള്ള പാഠങ്ങളാണ് നാം കുട്ടികൾക്ക് പകർന്നുനൽകേണ്ടത്. പ്രകൃതിയെ സ്നേഹിക്കാനും സംരക്ഷിക്കാനും അവരെ പഠിപ്പിക്കണം.
ഭൂമി നമുക്ക് നൽകിയ ലാളനകളും വിഭവങ്ങളും നന്ദിയോടെ ഓർക്കാം. വരാനിരിക്കുന്ന തലമുറയ്ക്ക് ജീവസ്സുറ്റ, പച്ചപ്പാർന്ന, ശ്വസിക്കാൻ യോഗ്യമായ ഒരു ഭൂമി സമ്മാനിക്കുക എന്നത് നമ്മുടെ ഓരോരുത്തരുടെയും ധാർമ്മിക ഉത്തരവാദിത്തമാണ്. കോൺക്രീറ്റ് സൗധങ്ങൾക്കപ്പുറം പ്രകൃതിയുടെ സുന്ദരമായ വസന്തം അവർക്കായി നമുക്ക് കാത്തുവെക്കാം. നാളത്തെ തലമുറയ്ക്കായി നമ്മൾ മാറ്റിവെക്കേണ്ടത് കോൺക്രീറ്റ് സൗധങ്ങളല്ല, മറിച്ച് ജീവിക്കാൻ യോഗ്യമായ ഒരു ഭൂമിയാണ്. ദുരന്തങ്ങൾ സംഭവിക്കുമ്പോൾ മാത്രം ജാഗ്രത പാലിക്കുന്ന പരമ്പരാഗതശീലം മാറ്റി, ദീർഘവീക്ഷണത്തോടെയുള്ള പരിസ്ഥിതി നയങ്ങൾ നടപ്പിലാക്കാൻ സർക്കാരും പൊതുജനങ്ങളും ഒരുപോലെ മുന്നോട്ടുവരേണ്ടതുണ്ട്.
