മനുഷ്യബന്ധങ്ങളിലെ സ്വാർത്ഥത, മാനസികാരോഗ്യം എന്ന വിഷയത്തോട് സമൂഹം പുലർത്തുന്ന തെറ്റായ കാഴ്ചപ്പാടുകൾ, വ്യവസ്ഥിതികളുടെ ക്രൂരത എന്നിവയാണ് ഈ നോവലിൻ്റെ പ്രധാന പ്രമേയം. ‘പത്തുകുടി’ എന്ന ചെറിയൊരു ഗ്രാമത്തിൻ്റെ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് കഥ നടക്കുന്നത്. അജ്മൽ എന്ന യുവാവിനെ അവൻ്റെ ഭാര്യയും കുടുംബവും ചേർന്ന് ‘ഭ്രാന്തൻ’ എന്ന് മുദ്ര കുത്തുന്നതും, ആ നുണയെ വിഴുങ്ങാൻ വെമ്പുന്ന സമൂഹവും അതിനെത്തുടർന്ന് അവൻ്റെ ജീവിതത്തിൽ ഉണ്ടാകുന്ന ദുരന്തങ്ങളുമാണ് കഥാതന്തു.
വളരെ ചുരുങ്ങിയ വാക്കുകളിൽ ജീവസ്സുറ്റ കഥാപാത്രങ്ങളെ സൃഷ്ടിക്കാൻ എഴുത്തുകാരന് കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. കഥയിലെ ഏറ്റവും സങ്കടകരമായ മുഖം. ഭാര്യയുടെ തെറ്റുകൾ കണ്ടുപിടിച്ചതിൻ്റെ പേരിൽ ‘ഭ്രാന്തൻ’ എന്ന് വിളിക്കപ്പെട്ട്, സ്വന്തം കുഞ്ഞിനെപ്പോലും കാണാൻ കഴിയാതെ അലയുന്ന ഒരു പാവം മനുഷ്യൻ. അവൻ്റെ ചോദ്യങ്ങൾ (ഈ ദുനിയാവ് എൻ്റേതുകൂടിയാണ്) വായനക്കാരൻ്റെ ഉള്ളിൽ തറയ്ക്കുന്നതാണ്. നാട്ടിലെ മാന്യനും കച്ചവടക്കാരനുമാണ് അബ്ദുൾ റഹ്മാൻ ഹാജി. എന്നാൽ സ്വന്തം കുടുംബത്തിൻ്റെ മാനം കാക്കാൻ വേണ്ടി മരുമകനെ നിർബന്ധിച്ച് മാനസികാശുപത്രിയിലാക്കാൻ മടിക്കാത്ത ഒരു ശരാശരി മനുഷ്യൻ. ചായക്കടകളിലും വെയിറ്റിംഗ് ഷെഡ്ഡുകളിലും ഇരുന്ന് മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവിതം നോക്കി വിധി പ്രസ്താവിക്കുന്ന സമൂഹത്തിൻ്റെ പ്രതിനിധികളാണ് ഇതിലെ ഉണ്ണികുമാരൻ, ചരസ്സ് രാധ, ഇസ്മായിൽ എന്ന കഥാപാത്രങ്ങൾ. വിപ്ലവം പ്രസംഗിക്കുന്ന ‘റിവഞ്ച് ചന്ദ്രേട്ടൻ്റെ’ ഓർമ്മകൾ കഥയ്ക്ക് കൂടുതൽ പ്രാദേശിക ഭംഗി നൽകുന്നു.
നാട്ടിൽ നടക്കുന്ന എന്തിനും ഏതിനും പള്ളിക്കമ്മിറ്റിയും പാർട്ടി അച്ചടക്കവും കൊണ്ടുവരുന്ന ഇസ്മായിലിനെപ്പോലെയുള്ള കഥാപാത്രങ്ങളിലൂടെ സമകാലിക കേരളീയ സമൂഹത്തെ എഴുത്തുകാരൻ പരിഹസിക്കുന്നുണ്ട്. ഒരാളുടെ യഥാർത്ഥ പ്രശ്നം എന്തെന്ന് അന്വേഷിക്കാതെ, അവനെ തല്ലാനും ഒതുക്കാനും ഭ്രാന്തനെന്ന് വിളിക്കാനും കൂട്ടംകൂടുന്ന ‘നാട്ടുകൂട്ടം’ നമ്മുടെ സമൂഹത്തിൻ്റെ വലിയൊരു ശാപമാണ്.
വളരെ ലളിതവും ഒഴുക്കുള്ളതുമായ ഭാഷയിലാണ് നോവൽ എഴുതപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. മലബാർ-പാലക്കാടൻ പ്രാദേശിക ഭാഷാശൈലിയുടെ മിശ്രണം സംഭാഷണങ്ങൾക്ക് സ്വാഭാവികത നൽകുന്നു.
“മുറിവും ചോരയുമില്ലാത്ത വേദന അത് മരണത്തേക്കാള് ദുസ്സഹമാണ്.” “ഏത് വൃത്തികെട്ട പൂവും പൂവാണ്. അതിലെ തേന് കുടിക്കാന് എപ്പോഴും വണ്ടുകള്ക്കൊരു ഹരമാണ്.” തുടങ്ങിയ വരികൾ എഴുത്തുകാരൻ്റെ ദാർശനികമായ ചിന്തകളെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. അവസാന അദ്ധ്യായത്തിൽ രാത്രിയുടെ പശ്ചാത്തലവും ചാലിയാർ തീരത്തെ കനാലിൻ്റെ വിവരണവും അജ്മലിൻ്റെ മനസ്സിലെ ശൂന്യതയെയും സങ്കടത്തെയും ഭംഗിയായി പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നു.
പടച്ചോൻ ഉണ്ടാക്കിയ ഈ മനോഹരമായ ദുനിയാവിൽ മനുഷ്യർ ചേർന്ന് എങ്ങനെയാണ് ഒരാളുടെ ജീവിതം നരകതുല്യമാക്കുന്നത് എന്ന് ഈ നോവൽ കാണിച്ചുതരുന്നു. “എനിക്ക് ഭ്രാന്തില്ല” എന്ന് ഉറക്കെ വിളിച്ചുപറയുമ്പോഴും അവനെ ഭ്രാന്തനാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന വ്യവസ്ഥിതിയോടുള്ള അജ്മലിൻ്റെ പോരാട്ടമാണ് ഈ കഥ. അടുത്ത അധ്യായങ്ങളിൽ അജ്മലിന് എന്ത് സംഭവിക്കും, അവൻ ഈ സമൂഹത്തോട് പ്രതികാരം ചെയ്യുമോ അതോ ചാലിയാറിൻ്റെ ഓളങ്ങളിൽ അഭയം പ്രാപിക്കുമോ എന്ന കൗതുകം നിലനിർത്താൻ എഴുത്തുകാരന് സാധിച്ചിട്ടുണ്ട്. വായനക്കാരെ ചിന്തിപ്പിക്കുകയും സങ്കടപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്ന നല്ലൊരു സൃഷ്ടിയാണിത്.
ഏഴാം അധ്യായം മുതൽ കഥയുടെ ഗതി മാറുകയാണ്. പള്ളിക്കമ്മിറ്റിയുടെ മധ്യസ്ഥതയിൽ അജ്മലിനെക്കൊണ്ട് ഒപ്പിടുവിക്കാനുള്ള ശ്രമം, തൻ്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളെയും കുഞ്ഞിനെയും ഒന്നു കാണാനുള്ള അവൻ്റെ ആഗ്രഹം എന്നിവ കഥയ്ക്ക് വേഗത കൂട്ടുന്നു. തൻ്റെ ആത്മസുഹൃത്ത് നൗഷാദിൻ്റെ ഇടപെടലിലൂടെ അജ്മലിന് ഭാര്യയെ കാണാൻ അവസരം ലഭിക്കുമ്പോൾ വായനക്കാരൻ ഒരു ശുഭപ്രതീക്ഷയിലാണ്. എന്നാൽ, ആ കൂടിക്കാഴ്ച കഥയെ കനത്ത ഒരു ദുരന്ത മുഖത്തേക്ക് നയിക്കുന്നു. ഭാര്യയെയും കുഞ്ഞിനെയും കാണുമ്പോൾ അജ്മൽ നടത്തുന്ന സംഭാഷണം അവൻ്റെ ഉള്ളിലെ അടങ്ങാത്ത പ്രണയത്തിൻ്റെ ആഴം വ്യക്തമാക്കുന്നു.
“എൻ്റെ ഭ്രാന്ത് നിന്നോടുള്ള അടങ്ങാത്ത സ്നേഹമാണ്. ഭ്രാന്തമായി നിന്നെ സ്നേഹിച്ചതാണ് ഞാന് ചെയ്ത തെറ്റ്.”
എന്നാൽ, അവളുടെ അങ്ങേയറ്റം ക്രൂരവും തണുപ്പനുമായ മറുപടി “ഒരു ഭ്രാന്തൻ്റെ ഭാര്യയായി ജീവിക്കാന് എനിക്കിനി താല്പര്യമില്ല” എന്നാണ് അത് അവൻ്റെ നിയന്ത്രണം നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നു. സ്നേഹം കൊടുംകോപമായി മാറി അവളുടെ കഴുത്തിനു നേരെ കൈകൾ നീളുമ്പോൾ, അത് വെറുമൊരു അക്രമമല്ല, മറിച്ച് ചതിക്കപ്പെട്ട ഒരു പുരുഷൻ്റെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്നുള്ള വിലാപമാണ്.
അവിടെനിന്നും രക്ഷപ്പെട്ട് അജ്മൽ ചാലിയാറിലേക്ക് (കനാൽ) ചാടുന്നത് കഥയിലെ ഏറ്റവും വലിയ വഴിത്തിരിവാണ്. പത്തുകുടിക്കാർക്ക് താരാട്ടായ, അവരുടെ എല്ലാ രഹസ്യങ്ങൾക്കും സാക്ഷിയായ ചാലിയാർ അജ്മലിന്റെ ദുഃഖങ്ങളെയും ഏറ്റുവാങ്ങുന്നു. മൂന്ന് ദിവസത്തെ തിരച്ചിലിനൊടുവിൽ അവന്റെ ചെരുപ്പ് മാത്രം ലഭിക്കുമ്പോൾ വായനക്കാരനും നാട്ടുകാരും ഒന്നുപോലെ വിശ്വസിക്കുന്നു—അജ്മൽ ഇല്ലാതായി എന്ന്.
പത്താം അധ്യായം സമൂഹത്തിന്റെ ക്രൂരമായ മറവിയെയും സ്വാർത്ഥതയെയും തുറന്നുകാട്ടുന്നു. അജ്മൽ പോയി കൃത്യം ഒരു വർഷം തികയുമ്പോൾ, അവന്റെ ഓർമ്മകളിൽ പോലും നൽകാതെ അതേ വീട്ടിൽ അവളുടെ ‘രണ്ടാം കെട്ട്’ നടക്കുകയാണ്. കല്യാണപ്പന്തലിലെ ബിരിയാണിയെക്കുറിച്ചും കച്ചമ്പറിനെക്കുറിച്ചും ചർച്ച ചെയ്യുന്ന സുബൈറിനെപ്പോലെയുള്ള നാട്ടുകാർ സമൂഹത്തിൻ്റെ പ്രതിനിധികളാണ്. എന്നാൽ പ്രശംസനീയമായ കാര്യം, അജ്മലിൻ്റെ വേദനയറിയാവുന്ന പ്രസിഡൻ്റും, നൗഷാദും, ജാഫറുമടങ്ങുന്ന നന്മയുള്ള മനുഷ്യർ ആ കല്യാണം ബഹിഷ്കരിക്കുന്നു എന്നതാണ്. അതിനെ ‘കൊലച്ചോറ്’ എന്ന് വിളിക്കാൻ അവർ കാണിക്കുന്ന ആർജ്ജവം വായനക്കാരന് ആശ്വാസം നൽകുന്നു.
എല്ലാവരും അവൻ മരിച്ചെന്ന് കരുതിയടത്തുനിന്നാണ് എഴുത്തുകാരൻ കഥയുടെ സുപ്രധാനമായ ആ ‘ട്വിസ്റ്റ്’ കൊണ്ടുവരുന്നത്. കല്യാണപ്പന്തലിലെ വെളിച്ചങ്ങൾക്കപ്പുറത്ത്, ഇരുട്ടിൽ മതിലിനപ്പുറം രണ്ട് കണ്ണുകൾ പ്രത്യക്ഷ പ്പെടുന്നു! താൻ ഇരുന്നിരുന്ന അതേ പന്തലിൽ മറ്റൊരുവൻ തന്റെ ഭാര്യയുടെ കൈപിടിക്കുന്നത് അവൻ കാണുന്നു.
അവൻ മരിച്ചിട്ടില്ല! അവൻ ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ട്. പക്ഷേ, ഒരുപക്ഷേ അവൻ ഇപ്പോൾ ഒരു യഥാർത്ഥ ഭ്രാന്തനായി മാറിയിരിക്കാം, അല്ലെങ്കിൽ വഞ്ചിച്ച ലോകത്തെ നോക്കി ചിരിക്കുന്ന ഒരു ദാർശനികനായി മാറിയിരിക്കാം.
“നീതി നിഷേധിക്കപ്പെട്ടവര് ഈ ഭൂമിയിൽ ജീവിക്കാൻ അർഹരല്ലെന്നാരാണ് പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത്. എനിക്കിവിടെ ജീവിച്ചേ പറ്റൂ. ഒരു ഭ്രാന്തനായിട്ടെങ്കിലും. ഈ ദുനിയാവ് എന്റേതുകൂടിയാണ്.”
എന്ന അവസാന വരികൾ നോവലിന്റെ തലക്കെട്ടിനെ ‘പടച്ചോന്റെ ദുനിയാവ്’ അന്വർത്ഥമാക്കുന്നു. മനുഷ്യർ എത്രയൊക്കെ മാറ്റിനിർത്തിയാലും, പടച്ചോൻ തന്ന ഭൂമിയിൽ ജീവിക്കാൻ തനിക്കും അവകാശമുണ്ടെന്ന അജ്മലിന്റെ പ്രഖ്യാപനം വായനക്കാരന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു വലിയ ചലനം സൃഷ്ടിച്ചാണ് കഥ അവസാനിക്കുന്നത്.
വളരെ മനോഹരമായ പ്ലോട്ട്, ഉദ്വേഗം നിറഞ്ഞ ആഖ്യാനം, ലളിതവും എന്നാൽ ആഴമുള്ളതുമായ ഭാഷ ഇവയെല്ലാമാണ് ഈ നോവലിന്റെ കരുത്ത്. മനുഷ്യ മനസ്സിന്റെ ചതിയും, സ്നേഹത്തിന്റെ തീവ്രതയും, സമൂഹത്തിന്റെ മുഖമൂടിയും വളരെ കൃത്യമായി ഈ പത്ത് അധ്യായങ്ങളിലൂടെ എഴുത്തുകാരൻ വരച്ചുകാട്ടി യിട്ടുണ്ട്. വായന അവസാനിപ്പിച്ചാലും ‘അജ്മൽ’ എന്ന കഥാപാത്രവും അവന്റെ ആ കണ്ണുകളും വായനക്കാരന്റെ മനസ്സിൽ ഒരിത്തിരി സങ്കടത്തോടെയും കൗതുകത്തോടെയും ബാക്കിനിൽക്കും. അത്രയും മികച്ച ഒരു കഥാവിഷ്കാരമാണ് പടച്ചോൻ്റെ ദുനിയാവ് എന്ന ഈ ലഘുനോവലിലൂടെ യൂസുഫ് അലി ചീരക്കുഴി നിർവ്വഹിച്ചിരിക്കുന്നത്.
തയ്യാറാക്കിയത്: പിയാർകെ ചേനം
